پنج شنبه ٠١ آبان ١٣٩٩ اردو
 
صفحه اصلی|ايران|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت
Title
iran
تخت سلیمان
ورود
نام کاربری :   
کلمه عبور :   
 
متن تصویر:
[عضویت]
NewsletterSignup
نام :   
ایمیل :   


  چاپ        ارسال به دوست

شهریار ادب پارسی

روز شعر و ادب پارسی و بزرگداشت شهریار

 

27 شهریور در سالنمای ایرانی به عنوان روز شعر و ادب فارسی و روز بزرگداشت استاد سید محمدحسین شهریار نامگذاری شده است.

به سید محمد حسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار در سال 1283 هجری شمسی در شهر تبریز چشم به جهان گشود. ایام کودکی و تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تبریز گذراند؛ ایامی که با انقلابها و درگیری‌های تبریز توام بود.

شهریار در سال 1300 برای ادامه تحصیل به تهران رفت و در مدرسه دارالفنون تحصیلات خود را ادامه داد. سپس وارد مدرسه طب شد که آن را پس از پنج سال تحصیل، رها کرد و به کارهای دولتی در خراسان و سپس تهران مشغول شد. شهریار در سال 1331 پس از مرگ پدر و مادرش به تبریز بازگشت و تا پایان عمر، سال 1367 در این شهر ماند.

شعر از دوران جوانی در شهریار شکوفه کرد و تا آخرین لحظات عمر، پربار و شکوفا بود. به باور شهریار "مایه شعر آن تأثیر و ارتعاش لطیفی است که بدون اراده بر روی اعصاب انسان نقش می بندد و دستگاه عصبی شاعر آن را از خود طبیعت یا زندگی تحویل گرفته به صورت شعر ارائه می کند."

شهریار تمام قالبهای شعرفارسی را آزموده و در تمامی آنها خوش درخشیده است. اشعار شهریار لبریز از عواطف عمیق و احساسات رقیق است و سخنش طبیعی و غیر متکلفانه است.

شعر شهریار وامدار گنجینه غنی فرهنگ و ادب فارسی است. شعر شهریار از روح حماسی فردوسی، سادگی و لطافت شعر سعدی، استحکام و زیبایی غزلیات حافظ، بینش عرفانی مولوی و خروشهای دینی و سیاسی ناصرخسرو تأثیر بسیار پذیرفته است. شهریار درد انسانی را هسته مرکزی شعر می دانست و معتقد بود که شعر راستین شعری است که از دو سرچشمه شور و شعور یا به تعبیر بهتر، عشق و عرفان نشأت گرفته باشد.

کلام عرفانی و مذهبی در اشعار شهریار

ایمان مذهبی که بعدها در شهریار تلطیف می شود، به عشقی عرفانی تبدیل می شود که نهایت مهرورزی با خداوند است. او تسلیم اراده خداوند است و دل و جان با اسلام و پیامبر اسلام حضرت محمد (ص) دارد. اسلام در نگاه او مکتب کاملی است که عالی ترین درسها را به بشر می دهد. مکتبی که بر پایه عدل و مساوات است و حاصل آن، تعالی روحانی و عرفانی و کمال انسانی است.

از دید استاد شهریار، جان انسان همچون مرغی بلند پرواز است که به عالم بالا تعلق دارد و این جهان برای او مانند قفسی کوچک است که نمی تواند با آن انس بگیرد. او هدف انسانی این مکتب را رساندن انسان به اوج قله عرفان و شناخت و معرفت آدمی از خویشتن و حقیقت وجود می داند.

علاقه بسیار استاد شهریار، به پیامبر اسلام و اهل بیت ایشان در بسیاری از اشعار او نمود دارد. برخی از اشعار استاد شهریار که در رابطه با اهل بیت پیامبر بزرگوار اسلام سروده، از بهترین نمونه های شعر او به شمار می آید و در حافظه بسیاری از ادب دوستان و عامه مردم ماندگار شده است.

به باور منتقدان ادبی، شهریار با شعرهایی همچون قیام محمد (ص)، مناجات، شب و علی (ع) و اشعار عاشورایی، در ردیف نخستین نمایندگان شعر دینی معاصر جای دارد. عشق او به حضرت علی (ع) و امام حسین (ع) بی حد و مرز است. اشعاری که شهریار برای این دو بزرگوار سروده از قله های شعر شهریار به شمار می رود. شهریار عاشق علی (ع) است. حضرت علی برای شهریار، آیینه حق، ترازوی عدالت، مظهر شجاعت و بسیاری از فضایل دیگر است. علی (ع) برای شهریار نماد اسلام است. تمامی خصلت‌هایی که انسان مسلمان باید داشته باشد، در علی (ع) جمع است و از این رو علی (ع) و ذکر و یاد و تکریم او، ترجیع بند بسیار مکرر شعر شهریار است.

اشعار عاشورایی شهریار نیز از جمله اشعاری است که شعر او را در بین مردم جاودانه کرده. شهریار علاوه بر قطعه و غزل و ابیاتی که در رثای امام حسین (ع) سروده، در سه قصیده بلند خود به نامهای «حماسـه حـسینی»، «کـاروان کـربلا» و «داغ حــسین» با سوز و عاطفه بسیار از واقعه عاشورا سخن گفته و به یاد لب تشنگان دشت نینوا، سیل اشک از چشمان هر خواننده ای روان می کند.  

شــهریار در اشعار عاشورایی خود روایتگر صحنه های غم انگیز و جانگذار عاشورا  است. شعر او روایت دشــمنان بی‌امان امــام حــسین(ع) و دوســتان بی‌وفای اوست. تصویرگر عـزت و آزادگـی امام حسین و خاندان و یاران اندک او در روزگار قحطی مردانگی و مروت است. شهریار توانسته است لحظه لحظه های این قیام خونین را به تصویر بکشد و صحنه هایی پرشور از نوای حسینی، کرامت امام حسین (ع) و  مناجاتها و دعاهای آن بزرگوار در حق همه بندگان خدا، حتی دشمنانش، تجسم ببخشد. شهریار با شعر خود فلسفه قیام عاشورا و جنبش انقلابی سالار شهیدان را که به قصد اصلاح جامعه بود، تبیین کند. به همین دلیل، امام حسین (ع) در واپسین لحظات رویارویی خود با شمر ملعون به جای نفرین، دعا به لب دارد.


 

 


١٠:٤٦ - پنج شنبه ٢٧ شهريور ١٣٩٩    /    شماره : ٧٥٧٠٣٠    /    تعداد نمایش : ٨١


نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 





جستجو
جستجوی پیشرفته جستجوی وب
banners
Education in Iran

اردو

pashto site

وزارت میراث فرهنگی گردشگری

اسلامیکا

بنیاد ایرانشناسی

دانشگاہ ادیان و مذاہب

ایالت خیبرپختونخوا در یک نگاہ

پشاور در آئینہ تاریخ

شاعران زبان فارسی

  jjamia farsi amozan saadi

بنیاد سعدی

اوقات شرعی

ایرانیان خارج از کشور

مقالات انصاریان

دانشگاہ زھرا(س)

کتابخانہ ھا

پايگاه اطلاع رساني رهبر معظم

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي

IRNA

ریاست جمهوری اسلامی ایران

نسخ خطی فارسی

سازمان ايرانگردي و جهانگردي

خبرگزاري مهر

واحد مرکز خبري اي آر اي بي

امام رضا (ع)

فارسی آئن لائن

پرتال های نمایندگی های فرهنگی

مرکز سازماندهی نشر و معارف اسلامی و علوم انسانی

موسسه انتشارات الهدی

بنیاد اندیشه

عید نوروز

مجمع جهانی صلح اسلامی

حوزه نمایندگی ولی فقیه در امور حج و زیارت

حافظ شناسی

فیلم ایرانی

کانال تلویزیون پاکستان

روزنامه های پاکستان
vote
نظرسنجي غير فعال مي باشد
UsersStats
Visitorsofpage: 212577
Visitorsofday : 176
Visitorsofpage : 469344
Onlinevisitors : 1
PageLoad : 2.8594

صفحه اصلی|ايران|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت